Met vier tot acht uur per maand bouw je aan een vertrouwensband. Je gaat op bezoek, leert iemands gezondheidssituatie kennen en luistert naar wat er écht toe doet: wensen, zorgen en voorkeuren. Soms voer je een kritisch gesprek met een behandelaar, soms help je bij het regelen van een passend hulpmiddel. En vaak is een goed gesprek over de dagelijkse bezigheden al van onschatbare waarde.

Mentorschap is geen vrijblijvende betrokkenheid. De kantonrechter wijst een mentor officieel aan als vertegenwoordiger van een cliënt die daar zelf niet toe in staat is. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Integriteit en respect voor de eigen regie van de cliënt staan altijd voorop. Als mentor vertegenwoordig je niet jouw mening, maar bewaak je zijn of haar belangen.

Wat dit vrijwilligerswerk bijzonder maakt, is de combinatie van menselijkheid en professionaliteit. De stichting investeert in een basiscursus (e-learning), begeleiding en intervisie met andere mentoren. Zo sta je er nooit alleen voor en blijf je jezelf ontwikkelen.

Vrijwillig mentorschap vraagt tijd, maar geeft minstens zoveel terug. Het besef dat iemand dankzij jouw inzet beter wordt gehoord en gezien, is onbetaalbaar. In Zuidoost-Brabant zijn er nog altijd mensen die wachten op die steun. Mensen die wachten op iemand die zegt: “Ik wel.”