Logo groeiendbest.nl


Van links naar rechts: Ben van de Laar, Simon Stubbs en Jan van de Laar. Elk jaar gaan ze de Dakar uitdaging maar wat graag aan.
Van links naar rechts: Ben van de Laar, Simon Stubbs en Jan van de Laar. Elk jaar gaan ze de Dakar uitdaging maar wat graag aan. (Foto: )

Wilde woestijntemmers: gebroeders Van de Laar blikken terug op Dakar Rally

De Dakar Rally is de zwaarste rally ter wereld. En deelnemen absoluut niet voor de 'faint of heart'. Maar dat zijn Dakar-rijders Jan van de Laar (36) en broer Ben (28) dan ook niet. De afgelopen editie was een extra memorabele: "Het mooiste moment was dat ons pap bij de start aanwezig was."

Door Kim van Hout

BEST - Een romanticus zou het kunnen schetsen als de ultieme jongensdroom, een stoere-mannen-ding, een overwinning tegen de natuur en natuurlijk tegen jezelf. Minder romantische mensen en sceptici schetsen eerder het beeld van een uitputtingsslag, overleven in een extreme omgeving onder nog extremere omstandigheden. Een paar weken lang met dezelfde kerels muisstil in een kleine en krappe cabine zitten. Geen tijd om te blijven leuteren of om moppen te tappen. De tocht verloopt namelijk in een opperste concentratie. De kleinste fout of vergissing kan gevaarlijk zijn. Of zelfs fataal.

Uitdagende uitlaatklep

Hoe zwaar de rally ook is, toch noemt Jan van de Laar - inmiddels weer een paar weken terug van zijn laatste Dakar-avontuur - het een vorm van ontspanning. Of oké, misschien is een uitdagende uitlaatklep een betere omschrijving. "We staan 365 dagen per jaar aan. 80 uur werken in de week is geen uitzondering. Ieder mens zoekt een manier om te ontspannen. Voor ons is dat de Dakar Rally. Het is een virus. Dat gaat er niet uit." De gebroeders Van de Laar, ze zijn in Best vooral bekend door het succesvolle bouwbedrijf dat ze runnen: Aannemersbedrijf Fried van de Laar B.V. dat 27 jaar geleden werd opgezet door vader Fried als eenmanszaak.

Hard werken en gewoon normaal blijven doen is het heersende devies binnen de familie. En zo ook van vader op zoons overgedragen. Net als de voorliefde voor alles wat met rally's en racen te maken heeft overigens. Met een vriend als 'Racey Stacey', de Bestse rallycoureur Hans Stacey, was vader Fried al lange tijd verslingerd aan de sport. "Pap en mam gingen altijd met Hans mee naar wedstrijden. In 2007 werd ik gevraagd als monteur bij het team van Hans. In totaal heb ik zeven jaar voor hem gesleuteld", vertelt Jan.

En ja, dan komt natuurlijk het moment dat de familie Van de Laar zelf graag Dakar wil beleven. Als deelnemer. Fried neemt de truck over van Jumbo-baas Frits van Eerd en rijdt samen met zijn zoons in 2015 het avontuur tegemoet. "Dat was eigenlijk meteen de allermooiste keer", blikt Jan terug. Het is de enige keer dat ze de race met zijn drieën zullen rijden. Fried krijgt in dat jaar namelijk te maken met een heel andere strijd, wanneer hij te horen krijgt ongeneeslijk ziek te zijn.

50 graden

Jan en Ben blijven actief Dakar-deelnemers en staan elk jaar weer trouw aan de start van het evenement. Eén keer slaan ze over - in 2018 - om de Afrika race te verrijden. "Dat is zo dichtbij als de oude Paris Dakar komt, want die race volgt bijna integraal de historische route. Echt heel gaaf om te doen ook. Maar ja, Dakar blijft toch de grootste." En dus stond Team Van de Laar afgelopen januari gewoon weer aan de start van de Dakar Rally, dit keer in Saudi-Arabië. Een wereld van verschil met Zuid-Amerika. Want, zo stelt Jan, door Argentinië, Chili, Peru en Bolivia rijden is totaal anders dan door het rijke olieland.

"Een mooie ervaring, ik had een heleboel verwachtingen van Saudi-Arabië, maar het viel mij heel erg mee. Een prachtig land, alles was tot in de puntjes verzorgd, en de mensen heel gastvrij." Het landschap, vertelt Jan, is divers. "Van valleien en weiden tot woestijnen en gebergtes. Op één dag krijg je te maken met zeer gevarieerde ondergronden. Stenen, rotsen, gravel en zand natuurlijk." Een land in transitie, dat is Saudi-Arabië ook. "Je merkte toch dat het daar nu in rap tempo moderner wordt. Vrouwen mogen steeds wat meer. In onze hotels werkten vrouwen zonder hoofddoek. Buiten op straat lopen de vrouwen nog wel in boerka."

Na jarenlang in Zuid-Amerika te hebben getoerd, was het een welkome afwisseling voor de broers. "Het is niet te vergelijken en het was een totaal ander spelletje dit keer. Zuid-Amerika was extreem. De temperaturen liepen daar op tot zo'n 50 / 60 graden in de cabine. Als de etappe erop zat, moesten we soms nog uren rijden voordat we bij het hotel waren. De monteurs moesten daarna nog sleutelen. Weinig slaap en extreem moe dus. En dan de dag erna weer door die ongerepte natuur rijden en je koppie erbij houden. Dan ontstaan er ook weleens wat irritaties natuurlijk. Een goedbedoelde opmerking kan dan lullig vallen."

Oeimomenten

"Dit jaar was het op een andere manier zwaar. In Saudi-Arabië is het in januari winter en zo'n 12 graden. Iedereen was fit en uitgeslapen, daarom lag de snelheid veel hoger. Dan moet je heel gefocust blijven. Ook waren de proeven gevaarlijker. Het ging van klaarlichte dag naar pikkedonker, in een paar minuten tijd. En dan was het ook ineens steenkoud. Daar waren we niet heel goed op voorbereid." Jan denkt even na over welke momenten het heftigst waren tijdens de rally. "Er waren geen extreme oeimomenten, geen grote missers", besluit hij.

Denk je aan Dakar, dan denk je aan het clichébeeld van kilometers zand en langgerekte duinen. Hoewel dat lang niet altijd de ondergrond is voor de rallyracers, vindt Jan dat wel het allermooiste. "Dat is ook echt heel zwaar. We zijn genoeg gestrande auto's tegengekomen. En ook al zijn de deelnemers concurrenten van elkaar, het is toch ook een grote rally familie. Als het echt nodig is, helpen we elkaar." Tot nog toe heeft Team Van de Laar bij alle rally's de finish gehaald. Hoewel het in 2016 nipt was. "Toen gingen met het nodige duwen en trekken over de finish. Dat was echt de Dakar Rally van de monteurs."

Rolverdeling

De rolverdeling is altijd hetzelfde: "Ben navigeert en dat doet-ie als de beste. Hij gaat blind op zijn gevoel af en het klopt altijd. Als iedereen zegt 'je moet naar links', maar Ben zegt dat we naar rechts moeten, dan gaan we naar rechts." Elk jaar is het doel om de race uit te rijden. "Dat is het belangrijkste. En ook best een prestatie aangezien de helft van de deelnemers uitvalt. Elk jaar stellen we natuurlijk nog meer doelen. Dit keer was dat bij de eerste vijftien overall en in de top drie van Nederlandse teams." En dat is gelukt. Het team werd veertiende in het overall klassement en inderdaad derde van de Nederlandse ploegen.

Het is en blijft volgens de broers een avontuur waarin alles moet kloppen. De afgelopen race stond vader Fried aan de start om zijn zoons uit te zwaaien. Een mooi en emotioneel moment. Jan besluit: "Dat we dat mee mochten maken, daar zijn we heel dankbaar voor."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden