Het was eind december 2024 dat AV Generaal Michaëlis loper Paul Hanique in aanraking kwam met de 12 Provincies uitdaging van prorun.nl en het pakte hem meteen. De opdracht klinkt simpel: Loop in elke provincie van Nederland een 10 kilometer, halve of hele marathon en verdien de felbegeerde 12 Provincies medaille. Paul koos voor de halve marathonserie en begon direct met plannen.

Twaalf provincies, twaalf halve marathons, twaalf keer een ander parcours, ander weer, andere omstandigheden en telkens weer een eigen verhaal. Veertien maanden later bereikt Paul zijn doel op 7 maart met de halve marathon van Haren in Groningen en ontvangt hij de felbegeerde 12 Provincies medaille. Een bekroning op een periode waarin zijn vorm, zijn snelheid én zijn plezier in hardlopen zichtbaar zijn gegroeid.

De slotwedstrijd in Haren wordt zijn mooiste. Met een strak raceplan opent hij gecontroleerd en bereikt hij al snel het beoogde tempo net onder de vier minuten per kilometer. De kilometers blijven stabiel, al weet hij pas na zeventien kilometer dat het écht gaat lukken. Dan volgt de verrassing in kilometer twintig wanneer onverwacht een viaduct opdoemt. Het tempo zakt, maar eenmaal bovenaan kan hij voluit naar beneden. In de voorlaatste bocht ziet hij zijn supporters, zoon Gijs op de schouders van zijn vrouw Daisy, en perst hij er alles uit: 1:24:17, een persoonlijk record van twee minuten! Groningen is afgevinkt en daarmee zijn laatste provincie. Gemiddeld liep Paul zijn twaalf halve marathons in 1:29:51.

Uiteenlopende plekken

Het project brengt hem op uiteenlopende plekken en levert een reeks bijzondere races op. In Utrecht opent hij in januari 2025 met 1:31:45. In Zeeland, Zuid-Holland en Overijssel liggen de tijden dicht bij elkaar, waarbij hij Dordrecht nog vers in het geheugen heeft liggen omdat de eerste warme dag van het jaar hem parten speelde begin maart 2025. De vorm groeit wanneer hij in Flevoland en Noord-Holland in het najaar zijn tempo stabieler weet te houden. De voorgaande races waren allen kleinere halve marathons die veelal door buitengebied gaan en een kleiner deelnemersveld hebben. Dan volgt een grote halve in Eindhoven en verrast hij zichzelf met een fenomenale 1:26:16. Een wedstrijd waarin alles klopt en waarin hij met een brede glimlach én een forse verbetering van zijn persoonlijk record over de finish sprint. “Dat was zo’n dag waarop ik mezelf verbaasde en herinner me nog dat ik dacht: Dit is waarom ik hardloop.”

Niet elke provincie gaat vanzelf. Sommige lopen zijn zwaar omdat het hoofd niet meewerkt of de omstandigheden lastig zijn. Limburg is er zo een.

Niet scherp

Tijdens de Annendaalloop in januari 2026 voelt Paul zich vanaf het begin niet scherp. Het was een wedstrijd die een beetje tussendoor kwam, dus

minder naar toe gewerkt. “Het liep gewoon niet. De benen wilden wel, maar het hoofd niet. En dan is elke kilometer lang.” Het tempo wilde niet vanzelf komen en elke keer dat hij naar zijn horloge keek werd hij eraan herinnerd dat hij moest blijven werken om zijn doel te halen. Toch hield hij vol, vond in de slotkilometers nieuwe motivatie en finishte in 1:27:32. Misschien niet de meest plezierige wedstrijd, maar wel een van de meest leerzame.

Memorabel was ook de Leeuwenronde in Kraggenburg (Flevoland), waar Paul en de andere lopers driemaal een rondje moesten lopen. Het rondje bleek echter te kort, waardoor hele groepen lopers, Paul inclusief, na de finish nog zo’n 1300 meter doorliepen om aan de officiële afstand te komen. “Het was een komisch gezicht. Iedereen liep maar door terwijl de speaker niet begreep waarom. Een wedstrijd om niet snel te vergeten.”

Terugblikkend wordt duidelijk dat het project Paul niet alleen snelheid heeft gebracht, maar ook inzicht. Meer wekelijkse kilometers, minder extreem zware trainingen en vooral meer continuïteit zorgen voor verbetering. Hij leert respect te houden voor de afstand en ontdekt hoe belangrijk plezier, focus en het delen van ervaringen zijn. Tot dat laatste draagt hij zelf bij door na elke race een levendig verslag in de appgroepen te delen. “Ik vind het gewoon leuk om anderen mee te nemen in het avontuur. Hardlopen doe je alleen, maar beleven doe je samen.” Het samen beleven blijkt ook uit het feit dat zijn supporters een integraal onderdeel zijn van het project. Zijn vrouw Daisy hielp mee met het inpassen in het gezinsleven en moedigde actief aan, vaak met zoontje Gijs. Zijn vader Hugo reed mee naar zes races en zorgde voor enthousiaste support. Daarnaast werd er zelfs een halve marathon ingepast tijdens een weekendje weg met zijn moeder. Het project is daardoor nooit alleen van hem geweest.

Wat Paul anderen mee wil geven is eenvoudig: Nederland heeft ongelooflijk veel mooie loopwedstrijden en het is de moeite waard ze te ontdekken. Daarnaast helpt het om regelmatig te trainen, realistische doelen te stellen en te genieten van wat elke race te bieden heeft, of het nu een persoonlijke toptijd is of een dag waarop doorzetten de grootste overwinning blijkt. “Het mooiste is dat elke wedstrijd anders is. Het landschap, het weer, je gevoel. Dat houdt het leuk.”

Hoewel Paul zegt dat hij voorlopig klaar is met halve marathons, heeft hij zich inmiddels alweer ingeschreven voor de halve marathon van Eindhoven. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het 12 Provincies project eindigt in Haren, maar het hardloopavontuur gaat gewoon verder.