Soms is er niet veel voor nodig om te weten dat je bij elkaar hoort. Met een blik in de ogen van de ander, een speciaal gevoel en een gezamenlijke avond op de dansvloer begon de verkering die leidde tot een diamanten huwelijk. Zo verging het Jan (84) en Eugenie (80) van de Moosdijk-van Amersfoort die op 29 oktober 60 jaar getrouwd waren.

Door Lydia Notz

Samen met hun twee zonen, de schoondochters, hun kleinzoon en wethouder Rik Dijkhoff zit het feestelijk geklede echtpaar gezellig in de woonkamer aan de koffie met gebak.

Het lot beslist

De in Amsterdam geboren Eugenie verhuisde in 1958 met dertien jaar samen met het gezin naar Eindhoven. Eugenie was hier niet blij mee. “Ik wilde helemaal niet weg uit Amsterdam, maar mijn vader kon destijds een baan vinden bij de Technische Universiteit in Eindhoven. Ik moest gewoon mee en dus nam ik me voor om op mijn achttiende weer terug te verhuizen. Daar is het niet meer van gekomen, want op mijn zeventiende leerde ik Jan kennen.” Eugenie hield van dansen. Op een avond liep zij met een vriendin naar de dansgelegenheid waar zij altijd kwamen, maar hier vond een feest plaats. Dus besloot het duo om de voor hen nog onbekende Dansschool Van Vuuren in de Tramstraat te bezoeken. Iets later op de avond betrad Jan de danszaal. Normaliter werd hij vergezeld door zijn neef, maar die avond was hij in zijn eentje. “Ik zag een meisje in een mooie rode jas. We keken elkaar aan en wisten dat we voor elkaar vielen”, glundert Jan. “Wij dansten de hele avond met elkaar en ik bracht haar al de eerste avond naar huis.” Eugenie: “Ja, de rode jas was nieuw en daar voelde ik me helemaal happy in. Toen ik thuiskwam, had ik de afdrukken van de bagagedrager van Jans fiets in mijn jas staan. Dat merkte mijn vader meteen op, dus ik viel door de mand.”

Spijkers met koppen

De volgende dansafspraak werd dezelfde avond gemaakt en na 3,5 jaar verkering trouwde het echtpaar op 29 oktober 1965 voor de wet en een half jaar later voor de kerk. Het jonge stel vond woonruimte bij een kennis op de bovenverdieping. In 1967 werd hun eerste zoon geboren en twee jaar later zoon twee. Toen woonden Jan en Eugenie al in een ruim huis in Woensel.

Tot aan haar wettelijk huwelijk werkte Eugenie als receptioniste-telefoniste bij het Bureau voor de Sigarenindustrie in Eindhoven. Jan werkte voor Philips op de afdeling sociaaleconomische zaken. Zijn verantwoordelijkheden lagen op financieel gebied zoals het opstellen van werknemersregelingen, de salarisadministratie en ook was hij betrokken bij onderhandelingen met vakbonden.

Via Philips vonden zij in 1973 een huis in Naestenbest, waar zij zich snel thuis voelden. “Best heeft met een station en busverbindingen een goede infrastructuur”, aldus Eugenie. In 1988 kochten zij hun huidige huis in Salderes waar zij nog steeds met plezier wonen.

Sport, teddy’s en vakanties

Jan werd bestuurslid van de tafeltennisvereniging in Kadans en badmintonde veel. Eugenie hield meer van zwemmen, in eerste instantie bij zwemclub De Spetters in Son. Met het latere zwembad in Best bedreef zij deze sport hier samen een groepje buurvrouwen. Daarnaast maakte Eugenie veel teddyberen, van groot en klein formaat. Elk jaar genoot het gezin van vele mooie zomer- en wintervakanties.

“Voor ons 60-jarig huwelijk willen wij met onze kinderen en hun gezin nog een weekend weg, maar eerst gaan wij vanavond gezellig uit eten”, verheugt Eugenie zich.