Als marinier zag Bert Vermeulen veel van de wereld. Hierdoor bracht dochter Marijke enkele jaren van haar jonge leven door op Aruba. Marijke blikt terug op het bijzondere levensverhaal van haar vader, die op 19 mei 2026 100 zou zijn geworden.

Door Lydia Notz

Marijke vertelt: “Ons pap is op 19 mei 1926 in Nijmegen geboren. Als puber ging hij tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwillig bij de Canadezen in de keuken helpen. Hij kreeg vaak etenswaren mee naar huis tot blijdschap van het gezin tijdens de voedselschaarste. Hij werd kok en kon zo zorgen voor zijn moeder en zusje omdat zijn vader in Duitsland te werk was gesteld. Na de oorlog was er geen werk en dus besloot Bert om bij de Koopvaardij te varen. Hij wilde de wereld zien. Het monsterboekje lag al klaar, maar omdat er geen schepen kwamen stapte pap over naar de Koninklijke Marine. Een poster met de tekst ‘Wordt Marinier - Bevrijdt Indië’ was de trigger. Na een strenge selectie bleef hij van de 1700 belangstellenden als één van de 17 over voor de opleiding als marinier. Op 28 maart 1947 ging pap aan boord van de M.S. Sloterdyk in Amsterdam, klaar voor de vaart naar Nederlands-Indië. Een man die nooit buiten de stad was geweest ging nu over de wereld varen.”

Fientje

Na de terugkomst van ‘het mooiste land ter wereld’ in 1950 liep hij ‘zijn’ Fientje weer tegen het lijf. Zij kenden elkaar al eerder maar hij had het uitgemaakt in verband met zijn uitzending. Het was meteen aan en een jaar later trouwde het stel en ging in Vlaardingen wonen. “Pap kreeg in januari 1953 een nieuwe oproep voor een uitzending naar de Nederlandse Antillen. Door de watersnoodramp en zijn inzet daar werd deze enkele weken uitgesteld waarna hij later vertrok. Ons mam mocht, hoogzwanger van mij, niet mee aan boord. In augustus vertrok zij met mij op de boot naar Aruba, terwijl zij nooit had gevaren en doodsbang was.”

Aruba

Drie jaar later keerde het gezin terug naar Nederland. “Wij woonden toen in verschillende plaatsen, het langste in Den Helder. Pap vertrok van 1960 tot 1962 alleen naar Nieuw-Guinea. De oorlog daar maakte het te gevaarlijk voor ons. Hij was altijd druk met zijn camera in de weer, dat heb ik van hem overgenomen”, glundert Marijke. “In 1969 lieten wij Nederland nogmaals achter voor 3 jaar Aruba, inmiddels had ik 2 broers. Met mijn jongste broer Richard bezocht ik dagelijks het strand. In 1975 ging pap met pensioen, beloond met een koninklijke onderscheiding.”

Ondanks tegenspoed tevreden

“Het dodelijke ongeluk van Richard In 1985 had een enorme impact op ons gezin. Ik woonde toen net in Best. Mijn ouders waren zo verdrietig dat ik hen in 1992 naar Best haalde waar zij nog een aantal fijne jaren hebben beleefd. Pap zong 50 jaar in een kerkkoor. Als hij thuis was, was hij altijd heel zorgzaam voor ons en voor mijn moeder die later dement werd. Zij overleed in oktober 2017 met 88 jaar. Door een aanrijding in zijn scootmobiel in 2018 zat pap in een rolstoel. Maar hij was tevreden en klaagde nooit, terwijl hij sindsdien zijn zelfstandigheid kwijt was. Ik begeleidde hem naar veel oorlogs- en veteranenbijeenkomsten. Zijn motto luidde: ‘Eens een marinier, altijd een marinier.’ Zijn grote wens om 100 te worden lukte helaas niet meer. Pap overleed op 24 oktober 2022 met 96 jaar. En hoe langer hij dood is, hoe meer ik hem mis.”