Op woensdag 3 september vond een bijzondere ceremonie plaats op een plek waar geschiedenis, samenwerking en symboliek samenkomen: Paal de Driesteen. Op het terrein van boomkwekerij Van den Berk, aan de Donderdonksedijk in Sint-Oedenrode, ontmoetten de (loco)burgemeesters van Meierijstad, Best en Boxtel elkaar bij dit eeuwenoude grenspunt.
Door Theo Louwers
De bijeenkomst markeerde de vierjaarlijkse schouw van het monument, een traditie waarbij bestuurders, inwoners en lokale gilden samen het erfgoed eren en het belang van regionale samenwerking benadrukken. Paal de Driesteen bestaat uit drie stenen en een paal die samen de historische grens markeren tussen de voormalige gemeenten Sint-Oedenrode (nu Meierijstad), Best en Liempde (nu Boxtel). “Deze plek is meer dan een grenspunt,” sprak burgemeester Van Meygaarden van Boxtel. “Het is een krachtig symbool van verbondenheid tussen onze dorpen en gemeenten. In een tijd waarin samenwerking steeds belangrijker wordt, herinnert Paal de Driesteen ons aan onze gedeelde geschiedenis én toekomst. Het laat zien hoe grenzen ooit functioneerden, maar ook hoe we vandaag de dag juist over grenzen heen samenwerken.”
Een grenspunt met diepe wortels
Paal de Driesteen kent een rijke geschiedenis die teruggaat tot de veertiende eeuw. Al eeuwenlang speelt het punt een cruciale rol in de afbakening van gebieden in Noord-Brabant. In 1468 werd het officieel aangeduid als Paal de Scheede-eijk, genoemd naar de scheidingseik die daar stond. Op plekken waar meerdere grenzen samenkwamen, plaatste men stenen of palen als fysieke markering. Begin achttiende eeuw kreeg het punt zijn huidige naam: Paal de Driesteen, verwijzend naar de drie stenen en de paal die de grens markeren tussen Best, Liempde en Sint-Oedenrode.
Na een lange periode van verwaarlozing werd het monument in 2010 in ere hersteld dankzij een samenwerking tussen Stichting Roois Cultureel Erfgoed, Heemkundige Kring De Oude Vrijheid, heemkundekring Dye van Best en Stichting Kèk Liemt. Ook de drie gemeenten en Waterschap De Dommel droegen financieel bij. Sindsdien vindt er elke vier jaar een ceremoniële schouw plaats, waarbij de burgemeesters samen met inwoners en gilden controleren of de markering nog op de juiste plek staat.
Erfgoed als ontmoetingsplek
Naast de officiële schouw bood de bijeenkomst ruimte voor ontmoeting, cultuur en verbinding. Lokale verenigingen en inwoners namen deel aan deze bijzondere gebeurtenis, die erfgoed en gemeenschapszin op unieke wijze samenbracht.