Dertig jaar lang schreef Suzanne Gondrie kerstverhalen voor Groeiend Best. Niet dat haar creativiteit afneemt, maar ze vindt het tijd geworden om het stokje aan een ander over te geven. Je moet iets ook los kunnen laten en ruimte maken voor andere zaken. Ik heb het altijd met heel veel plezier gedaan.”
Door Theo Louwers
“Ik ben bij de Lokale Omroep begonnen met het schrijven van kerstverhalen”, vertelt Suzanne. “De samenstellers van het programma ‘Een plaatje met een ‘plaatje’ vroegen me of ik een kerstverhaal wilde voorlezen in het programma. Ik heb toen zelf een kerstverhaal geschreven. Dat beviel de programmamakers zo goed dat ze vroegen of ik het jaar erop weer een verhaal wilde schrijven. ‘O ja, dat wil ik wel’, reageerde ik. Zo is het begonnen. Het kerstverhaal werd eerst aangeboden bij de Lokale Omroep. De redactie van Groeiend Best wilde het kerstverhaal ook wel opnemen in de krant. Een jaar later verscheen het kerstverhaal in het weekblad. Dertig jaar is het zo doorgegaan.Maar, zo geeft Suzanne de reden aan van haar verhalenstop: ”Ik vind dat het niet een dwangmatig iets moet worden.”
Pennenvruchten
Voor Suzanne zijn de verhalen die ze schrijft letterlijk pennenvruchten. “Ik schrijf de verhalen met de pen op papier. Ik kan niet een verhaal rechtstreeks met de computer schrijven. Als ik het verhaal naar tevredenheid op papier heb staan, neem ik het over op de computer. Op drie verhalen na heb ik alle kerstverhalen verzameld.”
Lezen en schrijven hadden altijd al de belangstelling van Suzanne. “Ik heb meegedaan aan een verhalenwedstrijd van de bibliotheek en won de eerste prijs. Ik ben lid geweest van de Culturele Raad. We hielden onder andere koffieconcerten in de Burgerzaal van het gemeentehuis. Ik schreef de recensies. Ik werk ook veel samen met Olga van der Pennen van Muzikale Oktober Best. Ik schrijf meestal een verhaal dat aansluit bij het Bevrijdingsconcert. Ook praat ik het programma aan elkaar.”
Kerstgedachte
30 jaar kerstverhalen, ben je dan op een gegeven moment niet aan het einde van je creativiteit? Suzanne: “Ik neem de Bijbelse kerstgedachte altijd heel breed. Het magisch realisme en het mythische van Kerstmis spreekt me heel erg aan. Zo heb ik een keer drie beelden die in Best staan in een verhaal levend laten worden. Ook bij de bouw van het verdiepte spoor zag ik iets dat raakvlakken had met Kerstmis. En over kalkoen Harrie heb ik verschillende verhalen geschreven. Je moet een aanknopingspunt hebben. Een woord, een beeld dat je aanspreekt. Soms lukt het al vroeg in het jaar, maar het kan ook langer duren. Als de deadline nadert, moet het er zijn.”
Het gedenken van oorlog en bevrijding ervaart Suzanne als lastige thema’s. “Bij de concerten van Olga van der Pennen ga ik uit van de composities die centraal staan. Ik ben enig kind en opgevoed met klassieke muziek. Mijn vader was er dol op en ik door hem ook. De klanken van bijvoorbeeld de Mattheus Passion vind ik heerlijk. Zingen is mijn hobby en ik heb ook pianoles gevolgd. Ik heb veel aan mijn vader te danken.”